Anladım, sonu yok yalnızlığın
Her gün çoğalacak
Her zaman böyle miydi? Bilmiyorum
Sanki dokunulmazdı çocukken ağlamak

Alışır her insan alışır zamanla
Kırılıp incinmeye
Çünkü olağan yıkılıp yıkılıp
Yeniden ayağa kalkmak

Yalnızlığım yollarıma pusu kurmuş beklemekte
Acılar gözlerini dikmiş üstüme nöbette
Bekliyorum, bekliyorum, bekliyorum
Hadi gelin üstüme korkmuyorum!

Ağlamak bazen çaresizlikten bazen sevinçten bazen üzüntüden benimkiler genelde her defasında kendine yenilmekten ne zaman gücümü toplasam kalkmaya çalışssam ayağa olmuyor işte. Olmasınıda beklemıyorum zaten . Bu hayatı seçen ben değildim yaşadıklarımı seçende ben değilim. Ama anılar evet anılarımı seçen benim. Hepsi bir bir aklımda bazen gülhanede bır ağacın gölgesi bazen minik bir oyuncak çantamdan çıkıveren  bazen ebru boyası suya damlayan hepsi bir bir işlenmiş zihnime. 

İyimidir mutlumudur dıyorum her akşam kendı kendıme uyurken mutlu ol dıyorum mutlumudur sahı mutlu olsun o . Ama yınede sormak yasak bu soruyu mutsuzmusun desem yınede yasak olur mu ? Mutlu olsun o yanındakı kadın mutlu etsın onu. Ben başaramadım çunku o basarsın. 

Herkes ölsün sevgilim herkes ölsün olmazmı bir günlüğüne herkes ölsünki bana sarılabil geçecek de aglama artık de hepsı öldü de herkes öldü hadi açabilirsin artık gözlerini bak etrafa herkesin cesetleri ile dolu hadi öp gözlerimi de. Öpeyim gözlerini sonra canlansın herkes kollarını aç tekrar kapatayım gözlerimi ve şansım varsa bir daha açılmasınlar .